Gazetarja zvicerane Amèle Debey i ka kushtuar një reportazh të zgjeruar protestave që 70 ditësh po zhvillohen pa ndërprerje në Shqipëri.
REPORTAZHI/ Që prej fundit të majit, Shqipëria po jeton nën ritmin e një kryengritjeje të paprecedentë. I nisur nga një gardh i vendosur në një plazh të mbrojtur, në Zvërnec, lëvizja është shndërruar në revoltë kundër tridhjetë e pesë viteve të pushtetit të përqendruar, korrupsionit të zakonshëm dhe tokave të shitura lirë miqve të regjimit – me Jared Kushner në krye.
“L’Impertinent” udhëtoi në Tiranë, në Vlorë dhe në lagunën e Nartës, për të takuar ata që e bëjnë, e vuajnë apo e dokumentojnë këtë «revolucion të flamingove rozë». Reportazh.
“Qeveria duhet të vazhdojë të bëjë gabime, në mënyrë që ne të mund t’i përgjigjemi dhunës me dhunë. Sigurisht që kjo nuk është një gjë e mirë – kjo ka ndodhur tashmë në të kaluarën dhe është pjesë e arsyeve përse kemi arritur deri këtu –, por nuk mendoj se një protestë paqësore mund t’i ndryshojë vërtet gjërat në planin afatgjatë.”
Këtë reflektim e bën Samy*, me një birrë në dorë, nga një ballkon në qendër të Tiranës. Ashtu si shumica e të rinjve të këtij kryeqyteti me 600 mijë banorë, Samy është i lumtur që më në fund po e sheh vendin e tij të ngrihet përballë një sistemi thellësisht të sëmurë.
I riu u referohet përplasjeve që kishin ndodhur po atë mëngjes mes protestuesve dhe forcave të rendit, përpara Parlamentit shqiptar. Bëhej fjalë për një nga vetëm tri episodet e dhunës që prej fillimit të revoltës – dhe të gjitha kanë ndodhur në periferi të protestave, asnjëherë gjatë tyre.
Sepse ajo që e dallon këtë lëvizje nga të mëparshmet, në këtë vend me një të kaluar të rëndë të luftës kundër shtypjes, është fakti se ajo është paqësore dhe nuk ka një identitet. Ose, më saktë, i ka të gjitha identitetet. Përfshirë edhe atë të flamingove rozë.
Shqiptarët janë të shqetësuar dhe kjo lexohet në fytyrat e tyre, më të ngrysura se zakonisht, na thonë. Nga kafenetë e Tiranës te plazhet e Vlorës, duke kaluar nëpër fshatrat përreth Zvërnecit dhe lagunës së Nartës, bisedat e zhvilluara me zë të ulët, ndonjëherë me pëshpëritje, kanë vetëm një temë: revoltën që po trondit vendin.
Askush nuk e di deri ku mund të shkojë ajo, as çfarë forme do të marrë, por që prej fundit të muajit maj, vrulli nuk po dobësohet. Mbrëmje pas mbrëmjeje, mijëra njerëz zbresin në rrugë për të shprehur me thirrje zemërimin e tyre dhe për të kërkuar dorëheqjen e Kryeministrit Edi Rama.
Të udhëhequra nga një brez Z i etur për ndryshime strukturore, por gjithashtu nga njerëz më të mëdhenj në moshë, familje dhe pensionistë, këto protesta organizohen pas orarit të punës dhe nuk e pengojnë në asnjë mënyrë funksionimin e vendit.
Ato mbartin zemërimin e një populli të mbytur nga tri dekada e gjysmë pushtet në duart e të njëjtëve emra – dhe që e ka shumë të vështirë të imagjinojë një të ardhme.
