Sot vendosa të mos udhëtoj drejt Francës për të parë ndeshjen Shqipëri-Zvicer. Madje biletat e mija ja dhurova disa shqiptarve nga Prishtina dhe Tetova.
Ishte një ëndër 40 vjeçare të cilën e prisha dhe e ndërpreva papritur.
Kolegët u habitën dhe më pyetën pse nuk do udhëtojmë në Francë? Pse nuk do jemi në stadium?
I ftova ata që të bëjnë të njëjtën gjë. Të gjithë politikanënët do ishte e udhës të dhuronin biletat e tyre TKZ-së Tifozave KuqeZi nga Kosova, nga Maqedonia, nga Ulqini, nga Presheva dhe nga diaspora.
I bëra thirrje të gjithë biznesmenëve që t’ja dhurojnë biletat e stadiumit të varfërve.
Shqipëria e Bashkuar dhe në Europë nuk ishte vetëm një ëndërr e imja por e mbi 10 milion shqiptarëve. Shqiptarët të barabartë dhe gladitorë në arenën europiane është sfida e çdo shqiptari.
Mbi 10 milion shqiptar, të rinj apo pleq, të varfër apo të pasur, gra apo burra dëshirojnë dhe ëndërrojnë të jenë në ato shkallë stadiumi për të brohuritur.
Gjithsesi unë hoqa dorë dhe vendosa që biletat e mia t’ja dhuroj dhe lumturoj të tjerët sepse ata janë më tifozë se unë dhe ëndra e tyre realizohet e plotë aty.
Unë kam një ëndër tjetër. Shqipërinë nuk e dua të Bashkuar dhe në Europë vetëm në futboll.
Për këtë arsye vendosa të dhuroj biletat dhe të qëndroj këtu mes atyre që ëndërojnë një Shqipëri tjetët etnike dhe europiane.
Rrugë të mbarë miqve të mi tifozave kuqezi. U qofshin fal biletat dhe Zoti u bekoftë në betejën kuqezi.
