Më habiste Gustave Le Bon kur një shekull më parë theksonte një ide shumë të çuditshme për mua. Ai theksonte te “psikologjia e turmave” që kur një popull bën një revolucion për të cilin nuk është i përgatitur sepse elitat e tij janë për faqe të zezë, atëhere ndodh katrahurë: Revolucioni pas pak kohe kthehet në një ndryshim fjalësh kurse situata vazhdon si më parë, ose rikthehet te pika ku u nis.
Revolucioni bëhet një ndryshim fjalësh me të cilin shprehet i njejti realitet!
Kam përshtypjen se duke analizuar fjalorin politik të kohëve të tanishme në media dhe në gojët e politikanëve dhe disa pushtetarëve rezulton se edhe fjalët që përdoreshin një ose dy dekada më parë, dhe që mbanin pak erë demokraci, janë zhdukur. Të përmendësh ato sot është mëse qesharake, duken qesharake në sytë e njerëzve.
Imagjinoni sot të përdoren fjalë që nuk kanë asnjë kuptim pas tridhjetë vitesh gjoja demokraci.
Votim i lirë
Shanse të barabarta për qytetarët
Qytetar i mirëinformuar dhe i formuar
Mirëqënie
Konkurrim idesh
Media të lira dhe të pavarura
Zhvillim teknologjik
Kulturë kombëtare
Demokraci lokale
Hapje kulturore me Perëndimin
Treg i lirë
Të gjitha këto fjalë janë kthyer në forma bosh, pa përmbajtje. Ato që tridhjetë vite më parë konsideroheshin nga brezi i kohës si ëndërra.
Tani nuk flitet fare për qytetar, por vendin e kanë zënë pjestarët në mitingje ulur në karrige plastmasti.
Gazetarit të pavarur i thërrasin kadri.
Opozita është një tufë qorrash
Profesorët janë bandë kopjacësh që meritojnë veting
Bujqit që kanë rendimente qesharake në prodhime quhen fermerë.
Burri dhe gruaja që rrinë pas banakut të ndonjë kioske quhen biznesmenë familjarë.
Ca vende urbane që ngjajnë si kampe përqendrimi për autovetura quhen parkingje.
Librat që shiten në përsheshe gjithë pluhur dhe me kopertina tejet të lodhura quhen kulturë.
Një megafon që transmeton gjithë ditën këngë të viteve ’70 quhet media publike.
Gjithë ditën dëgjon këngën MARGJELO!
Ata që braktisin atdheun duke ikur nga sytë këmbët quhen emigrantë ekonomikë të integruar në tregun e lirë.
Njeriu që bosi e vendos në një listë që ua paraqet votuesve të rrallë dhe që ngre e ul dorën sipas uljes dhe ngritjes të syve të shefit quhet deputet.
Ngritja e kullave bina quhet rritje ekonomike.
Dhënia e pasurive kombëtare badjava privatëve quhet partneritet.
Letra pa asnjë vlerë në tregun e punës quhen diploma.
Ne kemi shkuar në fis!
Vendimarrja ne kohën e diktaturës varej nga nja njëzet a tridhjetë veta. Nga sa veta varet sot?
Këmbë artisti i huaj nuk shkelte dot në Shqipëri në diktaturë? Sa artistë në vit vijnë nga jshtë në skenat tona sot?
Bëheshin ndoca dhjetra filma me metrazh të gjatë shqiptarë. Sa filma shqiptarë, drama, etj. prodhohen sot me markën shqiptare?
Në diktaturë punohej kot në jo pak raste, por edhe bëheshin vepra të mëdha. Sot rrihet kot.
Diktatura të përgjonte dhe të mbyllte gojën duke të kërcënuar me shkop, internim, vrasje. Sot administrata ka mbyllur veshët dhe nuk dëgjon.
Nuk kishte në diktaturë media të lira dhe pluralitet mediash dhe diversifikim opinionesh në media. Cfarë qendrimi mban pushteti ndaj mediave sot?
Nuk jemi kthyer në fis?
Ku është tregu i lirë sot? Po njësoj si në kohët e vjetra ku pushteti e kontrollonte ekonominë.
Në fis!
Kthyer atje ku ishim! Fjalët ndryshojnë!
