Pas shkrimit “Drama e Shqipërisë” në Huffington Post, ekonomisti Jaime Pozuelo-Monfort shfaqet sërish me një artikull të gjatë me titullin “Një thirrje për shqiptarët”. Ekonomisti i HuffPost, thotë se paradigma aktuale ka rënë duhet një e re.
Është e mërkurë 9-dhjetor, 2015. Vetëm një ditë më parë ish-ministri i Financave, Arben Malaj më ftoi për të paraqitur “Dramën e Shqipërisë” para studentët në Fakultetin e Ekonomisë të Universitetit të Tiranës. Në 11h00 unë të hyjë në klasë. Katër ndër studentët të cilët kanë lexuar artikullin e HuffPost tregojnë se analiza kritikon, por nuk jep zgjidhje. Ata pajtohen me 70% të përmbajtjes dhe nuk pajtohen me pjesën e mbetur 30%.
Unë përsëris se “drama e Shqipërisë” nuk është krijim ime, por dëshmia e 100 personaliteteve më të njohur të Shqipërisë.
Në vijim të shkrimit të tij Jaime Pozuelo-Monfort sugjeron studentëve të elitës se dy prioritetet e para për shqiptarët janë emancipimi i establishmentit politik ose divorcit eventual me të dhe pranimi se situata aktuale është dramatike në mënyrë që të përqafojnë politikëbërjen alternative radikale.
Shqipëria është sot një vend më afër një shteti mafioz ose një republikë banane se sa drejt zhvillimit ashtu si vendet e të njëtës madhësi në të njëtin rajon Kroacisë fqinje apo Sllovenisë.
Për gazetarin e HF të menduarit se Shqipëria do të bëhet Zvicra brenda 25 viteve është falsitet.
Ndërkohë një dramë e vërtetë po luhet në politikën shqiptare. Në mungesë të një modeli cdo qytetar bëhet një Lazarillo de Tormes.
Dështimi i sistemit në Shqipëri është gjë tjetër veçse përsëritje të simptomeve pësuar dhe vëzhguar në shumë vende të tjera në zhvillim. Perëndimi ka dështuar në përpjekjen e saj për të imponuar sistemin e saj të qeverisjes tashmë të vjetëruara përmes një morie të agjencive dhe institucioneve ndërkombëtare.
Në mungesë të një modeli origjinal elitat mediokre besojnë se thjesht një copy paste ë politikave, dhe legjislacionin e kombeve më të avancuara do të jetë kusht i mjaftueshëm për Shqipërinë që të ecë drejt prosperitetit. Por kjo nuk është e mjaftueshme, por e nevojshme. Llogaritja fillestare tregon se Shqipëria dhe shqiptarët kanë nevojë për të hartuar rrugën e vet, një model të ri, një qasje të re në mënyrë që lëvizja drejt prosperitetit të kryhet pa hezitim, pa konfrontim. Mund të jetë një model i ri, një qasje e re për Shqipërinë, e cila mbetet e veçantë. Por në botën e skemave të reja të sotme të qeverisjes modeli duhet të ketë mdërthurje dhe dnërlidhje globale.
Unë refuzoj të besoj dhe të pranoj se shqiptarët duhet të rrinë në sistemin aktual. Paradigmë e tanishme e Qeverisjes në Shqipëri dhe në shumë vende në zhvillim është vjetëruar. Skema të reja të qeverisjes alternative duhet të dalin. Modelet aktuale duhet të sfidohen dhe të konfrontohen. Politikanët profesionistë të tregut me interesa në korporatat dhe mediat duhet të zëvendësohen me një lloj tjetër të udhëheqjes, një shoqëri e re e individëve të talentuar me integritet, pavarësi, pragmatizëm dhe vizion, të organizuar në një front të përbashkët, një aleancë të përbashkët në shërbim të shoqërisë.
Kjo është më e përshtatshme për të filluar një ndërtesë të re nga e para se ajo për të rivendosur një strukturë të vjetër me themele të ndryshkur. Sistemet, paradigma lindin, jetojnë dhe të bëhen të vjetëruara vetëm për t’u zëvendësuar nga qasjet më të mira.
Është rezistenca nga aktorët që mbajnë privilegje të pamerituara që ruajën status quo-në aktuale. Ëhtë konservatorizmi dhe frika në mesin e qytetarëve të cilët mendojnë se alternativa mund të çojë në kaos, çrregullim dhe revoltës.
Por nuk është ky rasti, sepse janë teknologjitë e reja që sjellin ndryshime elegante me mjete paqësore përmes përdorimit të armëve më të fuqishme në dispozicion: armët e bindjes në masë.
Një thirrje për të gjithë shqiptarët jashtë vendit dhe veçanërisht më të talentuarit me një ambicie për të ndryshuar rrënjësisht sistemin dhe status quo-ja.
Disa prej protagonistëve që i janë përgjigjur thirrjes sime janë të frikësuar, e fshehur në bunkerët e tyre të rehatit, mbajtjen e një avantazh konkurrues ata legjitime shfrytëzuar për të ruajtur jetesës së tyre. Mos kini frikë po ju them, sepse nuk ka betejë për të luftuar, por vetëm atë të bindjes dhe joshje. Mos kini frikë sepse nuk ka frikë që frikëson vetë frikën.
Kjo është një thirrje për të gjithë dhe çdo, jo një sulm apo një ultimatum. Kjo është një ftesë për të përqafuar një paradigmë të re të quajtur post-politike.
Një qytetar i shqetësuar Princi Leka II është dakord me analizën time të fundit dhe më kujton mjedisin delikat që vendi i tij i dashur i nënshtrohet aktualisht.
Mediat plotësojnë orët e transmetimit me ngarkesa të parëndësishme sharlatane bazuar në politika që kanë rëndësi të vogël për të e ndoshta asgjë. Mikrofoni jepet për ata që nuk e meritojnë atë. Marrëzia bashkëkohore përjetësohet për shkak se lidhjet mes politikës dhe medias janë të dukshme dhe të qarta. Simbioza e qëllimshme dhe parazitare e politikës dhe mediave në fund shfrytëzon qytetarët si viktimë.
