Gerald Baramuça, ushtaraku që i shpëtoi tragjedisë së rënies së helikopterit në Liqenin e Shkodrës ka qënë duke xhiruar një video në momentin e rrëzimit.
Ai ka rrëfyer për herë të parë në Gazetën Shqiptare momentet që i kujtohen kur ranë në liqen dhe si arriti të mbijetonte.
Gerald, ti je i vetmi që fatmirësisht shpëtoi nga ngjarja tragjike e ndodhur me helikopterin “EC 145”, me numër bordi 637. Si ndodhi ngjarja?
Isha i ulur në pjesën e pasme të helikopterit. Para meje qëndronin të ulur dy kolegët dhe shokët e mi, Donaldi dhe Floriani. Në vesh kishim vendosur kufjet dhe unë isha duke bërë një video me celularin tim. Ndonjëherë bënim edhe gallata gjatë rrugës.
Si munde të shpëtoje?
Kur helikopteri ra në liqen, direkt kam dalë nga kabina dhe notova në ujë. Ka mundur të notoj disa metra, derisa pashë se drejt meje po vinte një varkë që më shpëtoi.
Ishit nisur me shërbim?
Po. Ishim nisur me shërbim. Ishim në krye të detyrës. Ishte një fluturim patrullimi. Jemi nisur në mesditë, nga ora 12 e pak minuta.
Gjatë fluturimit, në çfarë lartësie ishit nga liqeni?
Nuk ishim shumë lartë. Nuk mund ta them me saktësi, por rreth 10 ose 15 metra mbi ujë.
Keni hasur probleme gjatë fluturimit? Ulje-ngritje?
Jo, jo. Helikopteri ka qenë në rregull. Nuk kemi pasur asnjë shqetësim. Nuk e di se si ndodhi. Nuk më kujtohet mirë gjithçka ndodhi, por di të them se është fat që jam gjallë.
Gjatë kohës që keni notuar në ujë, ke ndjerë dhimbje?
Jo, nuk kam ndjerë asgjë në ato momente. Kur kam hipur në varkë, më ka rënë në fikët dhe nuk mbaj mend asgjë derisa jam zgjuar në spitalin e Shkodrës.
Po me dy shokët e tu more vesh gjë më vonë se çfarë u bë?
Në ato momente jo. Dhe nuk mundem ta kujtoj të gjithë skenën se çfarë ndodhi.
