Editorial i Washington Post
Në mënyrë inkurajuese, liderët e të dyja partive politike, përfshirë disa me të cilët zoti Trump është përplasur, e dënuan me shpejtësi dhe pa mëdyshje sulmin. “Ne nuk mund të jemi të tillë,” tha Presidenti Biden. Senatori Mitt Romney (R-Utah) e quajti atë “një veprim të urryer dhe të ligë”.
Ne bashkohemi me ato ndjenja.
Orët më të errëta të historisë amerikane, ato në hijen e dhunës politike, na kujtojnë se nxitja dhe urrejtja duhet të sfidohen vazhdimisht dhe të mos tolerohen kurrë. Privilegjet e fjalës së lirë dhe të hapur, lavdia e mitingjeve të fushatave të hapura dhe politikave të pasionuara, varen nga një atmosferë pa frikë dhe frikësim.
Pra, çfarë duam të bëjmë?
Në këtë moment, ne duhet të pranojmë se të gjithë jemi prekur nga politika toksike – pavarësisht nga bindjet tona ose ku biem në një spektër ideologjik.
A mund të jetë ky, pra, një moment për të ndaluar dhe për të rizbuluar veten tonë më të mirë? Për të dëgjuar zërat tanë të brendshëm, aq qartë sa dëgjuam ato të shtëna? Amerikanë, çfarë duam të jemi?
Nuk u takon politikanëve, apo faqeve editoriale.
Përgjegjësia është e jona, si fqinjë dhe qytetarë.
Në fakt, kjo republikë është e jona, siç tha Benjamin Franklin, “nëse mund ta mbajmë”.
Le të fillojmë sot.
