Nga Endri Shabani
Keto dite nje grua i dha fund marteses me shkuesi dhe krijoi lidhje intime me dike tjeter.
Lidhja e tyre zbulohet dhe situata agravon ne konflikt te dhunshem mes dy familjeve, duke perfunduar me dy djem nen toke, dhe nje ne qeline e burgut.
Ashtu si edhe ne raste te tjera, nje pjese e publikut nuk po merret me kriminelin qe vrau dy njerez, as me familjet qe perleshen per nje ceshtje qe nuk iu perket atyre, por i jane versulur “kurves qe mori ne qafe dy famije”.
Duke qene se ky nuk eshte nje rast i izoluar, dua te them dy fjale per mentalitetin qe i con njerezit deri ketu:
E para, ka nje mendesi ne shoqeri qe e trajton gruan si te paafte per te marre vendime per jeten e vet. Ceshtjet e saj private trajtohen sikur i perkasin burrave te familjes, dhe ata e percaktojne cfare eshte problem dhe cfare jo. Ne kete rast psh gruaja nuk eshte ankuar per ngacmim, perkundrazi lumturia e saj eshte problemi i tyre.
E dyta, gruaja shihet si mbajtesja e nderit te familjes. Nese nje burre krijon lidhje intime dhe konsensuale me gruan, pa marre me pare lejen e familjes, atehere ai konsiderohet qe ka marre nderin e familjes, dhe per kete duhet te paguaje me jete, qe burrat e familjes ta rifitojne “nderin e humbur.” Kjo sigurisht ndodh kur gruaja shikohet si prone, dhe cdo avancim mbi “pronen” e burrit shihet si sulm ndaj qenies se tij.
E treta, morali ngushtohet vetem ne ate qe gruaja ben me organet e veta gjenitale. Nderi nuk shikohet si menyre per te jetuar pa shkaterruar jetet e te tjereve, por si garanci qe dikush i respekton kufijte e seksit. E nderkohe qe marredhenia intime shihet si mungese morali, dhuna fizike dhe verbale, telendisja publike, apo edhe vrasja nuk trajtohen si sjellje te pamoralshme. Madje akoma me keq, ato shihen si menyre per te ruajtur nderin (?!)
E katerta, gruas nuk i lejohet te kete emocione pertej atyre te aprovuara nga burrat e familjes. Nese gruaja bie ne dashuri, apo ka te njejtat pasione si burrat , ajo menjehere etiketohet si “kurve”. Prandaj ajo ose te vetepermbahet, te vetendrydhet, dhe te pranoje autoritetin e burrave te familjes ose ndodh hataja.
E pesta, burri shihet si i viktime e determinizmit. Nese burri kryen marredhenie me nje grua, faji eshte i asaj qe e ka joshur, se ai “burre mo”. Nese ai vret dy njerez, faji eshte i asaj qe e ka nxitur, se ai “ne fund te fundit burre eshte”.
Statistikisht, prej ketij mentaliteti ne shoqerine tone humbet jeten nje i ri cdo tre jave. Nderkohe qe mijera te tjere jetojne nen presion, si viktima te dhunes ne familje.
Ka ardhur koha qe ta perditesojme pak mentalitetin dhe ta trajtojme gruan si qenie njerezore me mish dhe me shpirt. Si nje qenie unike qe e vendos vete se cfare ben me jeten e vet, dhe cfaredo qe te beje, ajo eshte pergjegjese vetem per veprimet e veta. Burrat le ta kursejne jeten e tyre, dhe te mos i fusin hundet aty ku nuk iu takon.
Nga ana tjeter, duhet te clirojme edhe burrat nga detyrimi per tu mbajtur pishtarin grave. Nese ata duan vertet te jetojne me nder, le te mos vjedhin, te mos genjejne, te mos fyejne, te mos dhunojne dhe te mos vrasin. Por mbi te gjitha le ta respektojne gruan si nje qenie te barabarte me ta.
Koha kur gruaja shihej si prone dhe llogaritej njesoj me bagetine ka perfunduar qyshkur. Ata qe kane tre shekuj te izoluar prej zhvillimeve ne bote, bejne mire ta mesojne kete sa jane ende ne kohe. Kjo gje mund tu shpetoje jeten…
