Shumë vajza të reja shkruajnë në konfidencë që në vendet e tyre të punës, në shtet apo te privati, kanë ngacmime seksuale.
Më çudisin përmasat.
A thua të jetë i vërtetë ky fenomen social kaq i gjerë???
Si nuk flet njeri në media a në publik???
Si nuk flasin femrat që janë personazhe publike???
Apo???
Mirë të tjerat, që punonjësi te ne është pa mbrojtje juridike dhe sociale, që puna është si grimcë floriri në një plazh rëre, çka sjell këto pasoja, por mirë mo, mirë, po edhe kaq të sëmurë seksualë të jenë shefat!!!
Nuk e di, nuk e di…
Me dhjetra më shkruajnë se nuk janë shefat që ngacmojnë seksualisht vartëset e tyre apo femrat që i kanë në dorë profesionalisht, por janë shpesh femrat vartëse që provokojnë shefat për karrierë.
Edhe mundet, edhe mundet, por kjo nuk ndryshon asgjë…
Përse ?
Sepse “i sëmuri seksual” i vërtetë, ai më i përpunuari, e bën “mizën” të bjerë vetë në rrjetë, nuk e sulmon si tigri gomaricën. Dhuna seksuale dhe abuzimi seksual është kur viktima kujton se shkon drejt abuzimit me dëshirën e vet.
Edhe nëse vartëset kanë tendencë për t’i pëlqyer shefave, edhe kjo vjen sepse kemi një sistemi ku shefi të bën gjëmën, pra “xhelati” është përsëri shefi.
Pastaj ka edhe raste kur shefi punëson dikë jo se bën punën, por sepse e pëlqen si femër. Në këtë rast për atë që punësohet, puna e vërtetë është t’i pëlqejë shefit, çfarë të bëjë tjetër…
Por, gjithësesi, unë mendoj se nuk mund të përgjithësohet. Në çfarë kuptimi? Edhe pse të gjithë shefat mund të supozohen si të sëmurë seksualë, poashtu ka pa fund femra vartëse dinjitoze që dinë t’u tregojnë vendin, ose të kenë aq shumë dinjitet, sa edhe shefi më patologjik nuk guxon t’u afrohet, por i sheh nga larg, ose ëndërron për to, pa mundur dot asgjë.
