Gjate ketyre diteve si shume te tjere kam ndjekur deshmine tronditese te nje kengetareje te njohur shqiptare. Ajo flet per keqtratimet, abuzimet deri dhe perdhunimet me te cilat eshte perballur ne hetuesi dhe internim gjate diktatures.
Nuk e njoh zonjen ne fjale pervecse si nje kengetare te persekutuar, por ne intervisten e dhene, vleresova kurajon e saj per te thyer tabu dhe thene te verteten. Them tabu, se ne shoqeri te pazhvilluara, ndodh rendom qe ne mungese te ndeshkimit te dhunuesit, turpi ngel me viktimen.
Ajo nuk i ka vene gishtin agresorit por ka pranuar se ka qene viktime. Ne deshmine e saj nuk gjen as minimumin e perfitimit apo interesit. Nuk ka kerkuar as shpagim ligjor, as demshperblim finaciar. Nuk kerkon hakmarrje apo drejtesi, sepse nuk ka ekspozuar monstren dhe familjen e tij, por veten dhe familjen e saj. E ka bere, per te thene te VERTETEN. Nje te vertete qe e bren prej dekadash si vajze, si grua, si nene, si bashkeshorte, si femer.
Ne cdo vend normal per kete deshmi ajo do te merrte vetem pendese, solidaritet, mbeshtetje, admirim e mirenjohje per vuajtjet, kurajon dhe sakrificen, ne denoncimin e krimit dhe fenomenit. Por jo … jetojme ne Shqiperi.
Ketu xhelat perdhunuesit e djeshem nuk skuqen, nuk pendohen, nuk tremben apo struken, por njelloj si dje, me metodat e vjetra, gjejne te persekutuar qe me goje dhe gjuhe u pastrojne njollat, nga duart e pantallonat.
“Te persekutuar” qe nuk kane gjetur njehere guximin, te permendin emrat e atyre qe i kane denuar e torturuar. Por qe nuk humbasin asnje sekonde t’u dalin ne mbrojtje xhelateve, sapo nje femer e burgosur e torturuar, gjen kurajon te flase per vuajtjet e saj.
Damken e fajit per ate qe i ka ndodhur Alida Hiskut dhe shume grave te tjera, e kemi marre dhunshem nga diktatura por reagimi i sotshem apo me keq,mungesa e tij, nuk jane me faji i diktatures, por turpi i nje shoqerie primitive dhe te padrejte.
SHKËLZEN BERISHA/ Kurajo për të folur dhe kurajo për të dëgjuar
